• Currículo

    Ana Pillado Vega, filla de Manuela e Francisco. Nacín na Coruña o 6 de maio de 1971. O rito do meu bautismo foi oficiado en galego polo pai Espiña, un dos primeiros curas que se atreveu a empregar o noso idioma nos actos litúrxicos.

    Meu pai, cando nena, chamábeme Cuncún, pois seica tardei en falar e o único son que, de cando en vez, pronunciaba era ‘cuncún, cuncún, cuncún…’ mentres sinalaba un obxecto desexado. Moitos anos despois, embarazada de Gaila, nunha revisión médica escoitei por vez primeira o corazón da miña pequena e comprendín. ‘Cuncún’: onomatopeia do corazón, do seu ritmo en vibración desexante. ´Cuncún’: cantiga intrauterina, música acuática. Voz da nai e da filla en perfecta harmonía; vida in crescendo. Cuncún é o meu nome, eco primixenio da matriz.

    Lembrar é poñer ao lume o caldeiro que contén o manancial da memoria; e tal e como eu lembro, a pintura chegou a min a través do meu avó Paco, xornalista, gran lector e posuidor dunha magnífica biblioteca de 16 mil exemplares. O avó Paco adoitaba ficar lendo polas noites. Afeito a permanecer esperto e activo no xornal até ben entrada a madrugada, mantivo horario nocturno nos anos posteriores a prexubilación.

    Algúns fins de semana miña irmá Helena e máis eu durmiamos na casa dos avós. Eu agardaba a que todo ficase a escuras e en silencio para erguerme da cama. Ao outro extremo do corredor a lámpada do despacho do avó tornaba faro para me guiares. Era tal o desexo de chegar a praia iluminada que nin me lembraba de ter medo avanzando pola penumbra.

    O avó sempre me recibía cun sorriso cómplice e de seguida atendía miña demanda: ‘vemos máis libros negros?’ Collida da súa man camiñabamos ate o andel onde estaba a colección ‘Clasicos da pintura Noguer’ e o meu dediño apuntaba cara aos tomos de capa negra. O avó collía un deles, e me sentaba no seu colo para miralo xuntos. Noite a noite, velada a velada, fomos percorrendo toda a historia da pintura recollida en 62 volumes.

    Paco respondía amorosamente a multitude de preguntas que os cadros en min espertaban. As imaxes das obras tornaban fonte de contos a través dos que me narraba o contexto no que foran creadas. Daqueles contos nacidos de cadros naceu miña paixón pola pintura e pola literatura e da unión de ambas o oficio de ilustradora.

    De entre as moitas xornadas nocturnas cos ‘negros libros’ (opus nigrum) recordo con especial intensidade a que adicamos a visionar o tomo da pintura de Paolo Ucello. E, en concreto, o profundo navegar ao que nos levou o seu cadro ‘San Xurxo e o dragón’. Escena de ambiente surreal propicia para a fantasía: un cabaleiro con armadura montado a lombos dun branco cabalo que parece estar a piques de voar, ven de cravarlle a súa lanza a un dragón. A escena recolle o que semella ser o estoque decisivo que dará morte ao fero animal, quen ruxe nun último estertor tinguido de fume e sangue. Ao carón do monstro aparece unha elegante dama de branquísimo rostro e estilizada figura. Sutil e harmoniosa imaxe representativa do canon de beleza do ‘Quattrocento’. Esa ‘dama angelicata’ que no libro tiña pel de papel, portaba o primeiro enigma que abriu as portas da miña percepción infantil a profunda vibración do Misterio.

    Nunha primeira ollada o cadro ilustraba a perfección o relato inicial do avó, inserido dentro do popularizado argumento: princesa raptada por un monstro, príncipe que a ven salvar, casan, comen perdices e son felices. Conto, como tantos outros, cos que xeración tras xeración se foi enchendo a cabeciña das nenas cun imaxinario repleto de princesas desvalidas e dependentes que precisan da acción dun príncipe azul para se liberaren e comezar a ser na sombra del. Sen embargo, a obra de seguida comezou a desvelar detalles que espertaron a miña curiosidade: ‘se a princesa estaba cativa daquel dragón por que sostiña na súa man esquerda unha fina corda a través da que tiña ao monstro amarrado polo pescozo? Por que o rostro da princesa transmitía tanta tempranza? Por que a súa man dereita mediante un xesto cortés e elegante apuntaba cara ao monstro sinalándolle ao cabaleiro onde tiña que cravar a súa lanza? Que acontecera naquela escura cova onde conviviran a princesa e o dragón?’

    Aquela noite o avó, cabaleiro co corazón de mel liberado de toda armadura, acompañou a miña nena nunha viaxe iniciática a través da linguaxe dos símbolos. Clave simbólica revelouse como eficaz chave que me permitiu por vez primeira asomarme ao universo dos arquetipos. Naquel cadro visionei o latexar primixenio do inconsciente colectivo, da sombra, do animus e a anima, do andróxino…

    Tardei moitos anos en cobrar plena conciencia da suma importancia que na miña vida tería aquela ponte entre mundos que o avó trazou, coa dozura dun pontífice poeta afeito a transitar o universo múltiple dos hemisferios cerebrais. Ponte entre o consciente e o inconsciente, camiño de ida e volta, de versos e reversos diversos, pola que aventurarse no proceso de individuación, pola que adentrarse na cova do ‘nosce te ipsum’ disposta a mirarlle aos ollos ao dragón para coñecer as entrañas profundas do ser. Mostroume o avó a vía magna, obertura do camiño da Arte que espiritualiza a materia para materializar o espírito.

    Noutra velada de revelacións nocturnas, perante unha ‘Madonna’ de Boticelli, o avó desveloume que os artistas adoitaban vestir as Virxes adecuándose as modas da súa época, para, dese xeito, facelas máis cercanas aos seus contemporáneos. Iluminouse a faciana e o ánimo da miña nena, quen de seguida comentou: ‘entón, hoxe as deusas levarían pantalós vaqueiros!’ E sentín medrar en min o desexo de vestir con novos ropaxes as antigas deusas.

    Cuarenta anos despois, recoñezo ter sido fiel as arelas da miña pequena, daquela que xogaba a ser profesora, escribía contos e organizaba exposicións de pintura na cociña da avoa Chelo. Na actualidade, exerzo agradecida o oficio de docente de lingua e literatura no ensino secundario, escribo, pinto, ilustro, teño feito cerámica…co ánimo de contribuír a crear un novo imaxinario onde habitar un feminismo que non renuncia ao Sagrado, pois entende a relixión como un acto de re-ligarse co Misterio, na procura da integridade. Creo no Sagrado Femenino como camiño de vida que me vincula, en sororidade coa Nai Terra, dende a gratitude e o compromiso na defensa ecoloxista da Natureza, en reconexión cos seus ciclos.

    Explorar o meu ser muller levoume a penetrar profundo na cova matriz, regresar ao útero da ‘Magna Mater’ para escoitar (cuncún) o eco matrístico de toda unha xenealoxía de ancestras liberadas das culpas, dos medos e os remorsos a través dos que o patriarcado quixo ternos submetidas e silentes. Chamanas, druidesas, sacerdotisas, meigas, bruxas….avoas sabias encheron as paredes da cova de pinturas feitas co seu sangue de lúa, transmitíndonos o poder liberador do rito.

    Hoxe, vivo en ‘Lupalar’, casa aberta ao encontro coas irmáns, espazo de celebración ritual e crecemento mútuo; ‘locus amoenus’ ao pé do Pico Sacro, onde mora a Nosa Señora Lupa, raíña contestataria da Galiza panteista, soberana de sí propia, quen endexamais se dobregou perante ningún apóstolo nen santo varón…por moito que as crónicas oficiais deturpen a súa historia. Na cova do Pico mora Nosa ancestra Loba, Nai Antiga, endexamais domesticada, na compaña do seu dragón. Lupa nútrese de tempo cíclico, de mazás vermellas e ritos. No seu ventre, útero de seixo acolle as súas fillas e susúrralles cancións que as esperten do sono para se liberaren, empoderarse e ser donas do seu propio destino.


    Datos Persoais:

    Ana Pillado Vega, A Coruña (1971)

    Facebook: Ana Cun Cún

    Licenciada en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela.
    Asistiu a diversos talleres de gravado no CIEC (Betanzos).
    Realizou un curso de arteterapia impartido por Joan Sagrera (Presidente da Asociación Española de Arterapia).
    Así mesmo, asistiu aos cursos Miradas arredor da Arte Contemporánea e Aproximacións á creación, organizados polo CGAC.

    Pintura

    Exposicións colectivas:

    1990
    O Cómic na Escola
    , Institutos de Bacharelato de Galiza.

    1996
    Muller Xove e Creatividade, principais vilas e ciudades de Galiza.

    1999
    Café Macondo, A Coruña.

    2000
    Balconadas, Betanzos.

    2001
    Un Compromiso con Galiza, Hostal dos Reis Católicos, Santiago de Compostela.

    2002
    Artistas de Oleiros, Pazo da Carballeira.
    Arte no Morrazo, Cangas (Pontevedra).
    Concurso de Pintura ‘Alfonso Iglesias’, Bueu (Pontevedra).
    Balconadas, Betanzos ( 3º premio).
    VI Obradoiro Internacional das Artes Plásticas A Solaina, Museo Municipal de Lalín.

    2003
    Galería Alameda, Vigo.
    As Cores do Mar
    , Kiosko Alfonso, A Coruña.
    Artistas de Oleiros
    , Pazo da Carballeira.
    Augas Bravas
    , Pub Alfaiate, A Coruña.
    Botella al Mar
    , Casa das Artes, Vigo.
    Auditorio de Galiza, Santiago de Compostela.
    Art Xove
    , Casa da Cultura, Pontedeume.
    Encontros na Cidade Vella
    , Sala ‘Portas Ártabras’, A Coruña.
    Taller de Nubes
    , Sala de Exposicións do Liceo de Betanzos.
    Pintores e Poetas
    , Casa de Galiza, Lisboa.
    Cento sete marés
    , Galería Esmelgar, Lugo.-

    2004
    Artistas de Oleiros, Pazo da Carballeira.
    Nadir
    , Centro Galego, Lisboa.Convento dos Capuchos, Almada (Portugal).
    Xardín Botánico, O Burgo (Culleredo).
    Asociación de Empresarios, Santiago de Compostela.
    Sala de Exposicións do Liceo, Betanzos.
    Erotizarte, Galería Esmelgar, Lugo.
    Proxecto Didáctico Nos Eidos da Arte, CEP Antonio Magariños, Cambados.

    2005
    Colectivo Intre, Sala do edificio administrativo da Xunta, Lugo.
    Centro Galego, Lisboa.
    Nin unha máis, Sala da Asoc. Cult. ‘Alexandre Bóveda’, A Coruña.
    Museo Municipal, Carballo.
    Sala de Exposicións do Concello de Muros.Liceo, Betanzos.
    Sala de Exposicións do Concello de Poio.
    Colectiva de Nadal, Galería Dúa Dos, Vigo.

    2006
    Fisuras no Cotián, Casa da Parra, Santiago de Compostela.

    2007
    Holland Art Fair, A Haia (Holanda)
    Art Frankfurt
    , Alemaña.
    Galería Pablo Ruíz , Málaga.
    Art Natura, principais ciudades e vilas de Galiza.

    2009
    Abanicos para la Fundación Vicente Ferrer,
    Galería Atlántica, A Coruña.

    2010
    Artistas de Oleiros, Castelo de Santa Cruz (Oleiros, A Coruña)

    2014

    From portrait to Self-portrait, MAC (Museo de Arte Contemporánea), A Coruña.

    Exposicións individuais:

    1996
    Pub ‘Pepa a Loba’, Santiago de Compostela.

    1997
    Café ‘Macondo’, A Coruña.
    Sala ‘A Zaranda’, Burela.

    1999
    Sala de Exposicións da Facultade de Filoloxía, Universidade da Coruña.

    2000
    Galería Sargadelos, Vigo.

    2001
    Galería Sargadelos, Lugo.

    2002
    Galería Citanía, Santiago de Compostela.

    2003
    Centro Comarcal de Bergantiños, Buño (A Coruña).
    Sala ‘Portas Ártabras’, A Coruña.

    2005
    Sala ‘Eya’, Sada.

    2006
    Sala de Exposicións da Asoc. Cult. ‘Alexandre Bóveda’, A Coruña.
    Sala ‘Eya’, Sada.

    2010
    ‘A nena Pepita’, A Coruña.

    2018

    ‘O xardín dos soños’, Santiago de Compostela.

    Ilustración

    Ten colaborado coas seguintes publicacións e Editoriais:

    • Cadernos da Escola Dramática Galega.
    • Cadernos de Teatro.
    • Revista de Teatro CasaHamlet.
    • Revista de Pensamento Enclave.
    • Revista de Creación Literaria e Artes Gráficas Alquimia.
    • Revista Casa da Gramática.
    • Anuario de Literatura Medieval Troianoalexandrina.
    • Revista Literaria Festa da Palabra Silenciada.
    • Semanario A Nosa Terra.
    • Revista das Letras de O Correo Galego e, posteriormente, do Galicia Hoxe.
    • Edicións Espiral Maior.
    • Editorial Toxosoutos.
    • Edicións Laiovento.
    • Baía Edicións.
    • Editorial Kalandraka.
    • Fervenza Edicións.
    • Editorial A Nosa Terra.
    • Biblioteca- Arquivo Teatral Pillado Maior (Universidade da Coruña).

    Así mesmo, elaborou os deseños dos seguintes cartaces:

    • XXI Festival de Pardiñas.
    • II Salón Internacional do Libro Infantil e Xuvenil (Pontevedra).
    • Ciclo de Teatro Sen Numerar (Concello da Coruña).
    • 1ª Xornadas sobre Muller, Xénero e Educación, ASPG (Vigo).
    • Xornadas Mulleres e Homes ante a Educación, ASPG (Pontevedra).
    • Recital de Poesía Primeiro foi o Mar, CasaHamlet- Deputación da Coruña.
    • III Xornadas para a Educación na Igualdade, ASPG (Santiago de Compostela).
    • IV Xornadas da Muller, ASPG (Santiago de Compostela).
    • V Xornadas da Muller, ASPG (Santiago de Compostela)
    • VI Xornadas da Muller, ASPG
    • VII Xornadas da Muller, ASPG
    • II Encontro Cidade da Coruña ‘Mulleres na Literatura’, Real Academia Galega, Concello da Coruña.
    • VIII Xornadas da Muller, ASPG.

    No ano 2006 impartiu obradoiros de Ilustración para nenos/as na 1ª Semana do Libro e a Lectura organizada pola ASPG en Carballo, Viveiro, e Pontedeume. Onde, tamén estiveron expostos os orixináis das ilustracións feitas para o conto Poucapalla (Ed. Kalandraka).

    No 2008 imparte talleres de ilustración para nenos/as en Oleiros, na 3ª Semana do Libro organizada pola ASPG.

    Cerámica

    2001
    Escola Libre de Cerámica do Castro- Sargadelos.
    Crea o Taller de Cerámica Alma de Lama, Oleiros (A Coruña).

    2002
    Deseño dunha placa para o CEP Xosé Pichel, Coristanco.

    2003
    Mostrart, A Coruña.
    Centro Comarcal de Bergantiños, Buño.
    Sala ‘Portas Ártabras‘, A Coruña.
    Galería Esmelgar, Lugo.

    2004
    Intergift
    , Recinto Ferial Juan Carlos I, Madrid.<
    Mural para a fachada do Hostal Libredón, Santiago de Compostela.
    Deseño dunha placa para o premio Patria e Lingua, Carballo.
    Mostrart
    , A Coruña.

    2005
    Deseño dos murais para a fachada da tenda de artesanía Maeloc, Santiago de Compostela.

    2006
    Exposición do V Certame de Artesanía Antonio Fraguas (Deputación da Coruña): – Edificio Multiusos, Vimianzo.
    Edificio Multiusos, Oroso.
    Casa das Palmeras, Neda.
    Casa da Xuventude, Curtis.
    Casa da Cultura, Boqueixón.
    Centro Cívico Cultural, Arteixo.
    Casa da Cultura, Fene.
    CPI Viaño Pequeño, Trazo.
    Pazo de Congresos e Exposicións, Melide.
    Deseño da peza ‘Non volvo máis á peceira’ para o Premio ‘Eu tamén navegar por unha Galiza sen violencia de xénero’ promovido pola Secretaría Xeral da Igualdade (Xunta de Galiza)

    No 2009 deseña o galardón dos premios convocados pola Asociación de Escritores en Lingua Galega.

    No mesmo ano, 2009, imparte obradoiros de cerámica xunto co ceramista Roberto González, dentro do programa de ‘Noites novas’, organizado polo concello da Coruña.

    Literatura

    1996
    Ser ou non Ser, accesit ao I Premio de relatos curtos de humor A Peneira.

    Desde o ano 2002 colabora na revista de poesía Xistral, editada polo Concello de Lugo.

    2005
    FABULA MATER, Poema en 12 Actos, editado co apoio do Concello de Oleiros.

    2009
    saen do prelo os tres primeiros libros da colección ‘contos de Lila Lilaina’ (Ed. A Nosa Terra): Azul e Rosa,  Roi quere ser mamá e Carlota e o príncipe azul.

    2019

    en maio publica a súa primeira novela: En efecto bolboreta (Fervenza edicións).

    Outras actividades

    - No ano 2006 crea con Teresa Queiro a liña de deseño e serigrafía textil ‘Polifemias’.

    - Imparte talleres de pintura, debuxo, ilustración e desenvolvemento da creatividade en diversos centros da Coruña.

    - Realizou traballos no ámbito da publicidade co deseñador gráfico Borja Franco Silva.

    - No 2006 entra a formar parte de Femme Fatale, grupo de cabaret do colectivo cultural ‘3º pé, andar creativo’. No 2007 participa con Femme Fatale na estrea da  obra ‘Lerchas’, escrita e dirixida por Nelson Quinteiro, na Sala Son (Cangas), e na posta en escea desta mesma obra no Festival de Cabaret de Pontevedra.

    - Dende o ano 2006 exerce como profesora de lingua castelá e literatura no ensino secundario.

    - Entre o 2012 e o 2018 xestiona xunto co artista Pablo Orza o  Centro Vibracional Pico Sacro, onde organizan concertos, cursos e actividades vinculadas á exploración do universo chamánico de raíz ancestral.

    - No 2019 abre o Lupalar, espazo aberto para o encontro multidisciplinar das artes que se vinculan co Ecofeminismo dende a perspectiva do Sagrado Feminino.